Tentoonstellingen

ZOEK OP

Schaduwen kennen geen vorm

 

Boris Dieleman, Juul Lit, Elisa Verkoelen, Josine Vissers, Rosa Vrij

26 juni - 17 juli 2022

 

mijn werk doet de laatste tijd
steeds vaker wat ik wil
 
of dat iets goeds is, weet ik niet
ik denk dat het niet zozeer uitmaakt
 
welke vorm ik aan de dingen geef
of bij welke namen ik ze noem
 
ik hoef er niet voor te werken
ik groei langzaam met ze mee
 
eigenlijk is het maken
niet meer dan een vorm van tussenruimte
 
een ruimte van waaruit ik durf te kijken
de wereld om me heen te leven, soms te vangen
 
ik beslis zelf 
wat er wel en niet toe doet
 
maak de delen passend
puzzel de antwoorden in mijn vragen
 
het enige wat werkt is blijkbaar het wachten
ik kan het licht niet dwingen anders te gaan dansen
 
ik kan ervan besluiten
samen te vallen met de dag
 
het wachten doet me inzien
we groeien naar de zon
 

ELISA VERKOELEN

 

Over de tentoonstelling
Deze tentoonstelling is de eindpresentatie van het programma The Known Artist. The Known Artist is een nieuw talentontwikkelingstraject en uniek samenwerkingsverband in Limburg voor jonge beeldend kunstenaars. Uit een open call werden vijf kunstenaars geselecteerd om het traject te volgen, waarbij coaches en experts hen begeleiden in hun professionele ontwikkeling. Gedurende acht maanden vonden er werkbezoeken en workshops plaats, waarbij (net)werken vanuit het eigen kunstenaarschap centraal staan. Deelnemers werden gecoacht bij de totstandkoming van nieuw werk en het realiseren van een eigen project. 

The Known Artist is een gezamenlijk initiatief van het Huis voor de Kunsten Limburg, Odapark, Museum Van Bommel Van Dam, FLACC / Jester Genk, Grey Light Projects, Destination Unknown en Consulaat Generaal Düsseldorf en wordt financieel ondersteund door Cultuurregio Noord-Limburg en stichting ZABAWAS.

 

Over de kunstenaars

Boris Dieleman
Mijn kunstenaarschap begon in de bibliotheek waar ik een aantal jaren werkzaam was: Een verzamelaar van ontmoetingen, ervaringen en verhalen ontwaakte hier. De bieb is een plek waar iedereen welkom is, je hoeft er niets te kopen of te ondernemen. Naast die verwelkomende ruimte is de bibliotheek een plaats waar verhalen zich verzamelen. Uiteraard in de vorm van boeken, maar voor mij net zo belangrijk, ook middels de bezoekers en lezers. Deze verzameling aan ontmoetingen toont zich vaak in de fascinatie naar doodnormale objecten, eigen vertellingen, schrijfsels, portretten en briefwisselingen.
 
Juul Lit
Tijdens de Industriële revolutie werd het werk van de man vanuit huis verplaatst naar de fabriek. Veel producties verschoven van handmatig naar machinaal waardoor veel ambachtelijke beroepen die voornamelijk vrouwen vervulden verdwenen. Meer welvaart en meer voedsel zorgden voor meer kinderen waardoor de vrouw gebonden was aan huis om voor het gezin te zorgen. Doordat de man uit huis werkte was er geen zicht meer op het vele onbetaalde werk van de huisvrouw en werd haar aanzien ondergewaardeerd. Vrouwen kregen minder rechten en vrijheden wat resulteerde in depressies en mentale problemen. Al deze factoren bij elkaar waren de perfecte formule voor de ongelukkige huisvrouw. Juul Lit (1997) laat met haar schilderijen en keramiek zien hoe historische revoluties, welke als vooruitstrevend werden gezien, voor een grotere kloof tussen man en vrouw hebben gezorgd. Ze vertelt de geschiedenis vanuit een vrouwelijk perspectief om zo bredere context te scheppen en meer kennis te verkrijgen over de emancipatie van de vrouw. 
 
Elisa Verkoelen
Elisa Verkoelen (1998) is afgestudeerd aan de Hogeschool voor de Kunsten te Utrecht. Ze poogt om abstracte kwesties in beeld uit te drukken zodat ze grijpbaar worden, om het onzichtbare zichtbaar te maken. ‘Mijn makerschap zit in alles wat ik doe; ik maak beeldend werk en ik schrijf, maar ook kijken, lezen, spreken en verzamelen zijn onderdeel van dat proces.’ Ze houdt van moderne kunst, filosofie, poëzie, praten en spullen. De installatie 'die op huiden lijken' is gebaseerd op terugkerende dromen die Elisa Verkoelen heeft over het huis waarin ze opgroeide en bestaat uit persoonlijke verzamelingen, geschreven teksten, gevonden voorwerpen en zelfgemaakte werken. Het project gaat in wezen over een gevoel van derealisatie, een gevoel dat ze koppelt aan het verhuizen van het ouderlijk huis naar een nieuwe, vreemde plek. “Het gevoel uit mijn lichaam te treden, komt het dichts bij het gevoel van niet te weten waar ik ben, alsof ik met nieuwe ogen naar een oude wereld kijk. Ik zoek naar houvast door huiden te verzamelen, me steeds in andere lichamen te passen.” 
 
Josine Vissers
Al tijdens haar opleiding aan het AKV|St. Joost in Breda was de verleiding en beïnvloeding van media een belangrijke inspiratiebron voor Josine Vissers (1986). Ze is geboeid door hoe de media onze samenleving al generaties lang voeden met stereotype en geromantiseerde wereldbeelden: Succes in onze carrière, voldoen aan het schoonheidsideaal, in balans zijn met onszelf, wonen in een picture-perfect huis en een bruisend sociaal leven hebben. In haar werk probeert Josine vat te krijgen op deze thematiek en er vragen bij te stellen. Ze analyseert en deconstrueert dergelijke beïnvloedingen en bevraagt hun symboliek. Dat doet ze door met verschillende media en technieken te werken als borduren, patchwork, video en audio, fotografie, collages en gevonden materiaal. Taal neemt in haar werk vaak een centrale positie in, door middel van teksten waarin een subtiele of dwingende beïnvloeding voelbaar is. 
 
Rosa Vrij
Rosa Vrij (1994) studeerde aan de Maastricht Academy of Interdisciplinary Arts en behaalde vervolgens haar Master Theater aan de Toneelacademie Maastricht. Haar werk beweegt zich door de tussenruimtes van architectuur, performance, tekeningen, installaties en tekst. Tussen lichaam en ruimte, de ik en de ander, performer en publiek. Rosa Vrij vertrekt altijd vanuit de (fysieke) context die haar gegeven is. Als een beeldhouwer maakt ze vormen door materiaal weg te halen. Daarmee beoogt ze situaties terug te brengen tot hun fysieke of filosofische kern. In haar werk traint ze het publiek om bewuster te worden van hoe hun lichaam zich verhoudt tot hun fysieke omgeving. Rosa is werkzaam in Limburg en Rotterdam, en haar werk wordt zowel in de beeldende kunst- als de theatersector getoond.
 

 website foto pitfalls

Colofon

schaduwen kennen geen vorm
26 juni t/m 17 juli 2022
 
Kunstenaars
Boris Dieleman, Juul Lit, Elisa Verkoelen, Josine Vissers, Rosa Vrij
 
Samenstelling / coaching
Marjolein van der Loo, Joep Vossebeld
 
Organisatie
Robin Moonen, Eddy Thonon, Hester van Tongerlo
Elisa Verkoelen
 
Tekst 
Boris Dieleman, Juul Lit, Elisa Verkoelen, Josine Vissers, Rosa Vrij
 
Grafisch ontwerp
Inge Korten

 

Deze tentoonstelling kwam tot stand dankzij de steun van Mondriaan Fonds, Provincie Limburg, Gemeente Venray en de vrienden en sponsoren van Odapark.
 
Met speciale dank aan het team en alle vrijwilligers van Odapark. 
 
Odapark centrum voor hedendaagse kunst
Merseloseweg 117 Venray

NU TE ZIEN

I WANT TO BREAK FREE!

13 november 2022 t/m 26 februari 2023